Pewna satysfakcja
Kolumny głośnikowe Sonus Faber Liuto

Sonus Faber podobno tworzy nie kolumny, lecz instrumenty akustyczne. Liczne nawiązania do słynnych lutników w dzisiejszych czasach mogą się wydawać niepoważne. Jednak bliższy kontakt z Lutnią (Liuto) skłania do nieco głębszych przemyśleń

Dystrybutor: HiFi Sound Studio
Cena: 3826 euro (ok. 15 000 zł)

W audiofilskim świecie lutnia jest nie tylko instrumentem, ale także symbolem nierozłącznie kojarzącym się z marką Sonus Faber. Począwszy od serii Cremona, Franco Serblin zaczął konsekwentnie budować obudowy o przekroju poziomym zbliżonym do lutni. Po latach znalazło się oczywiście wielu naśladowców tego rozwiązania, co nie zmienia postaci rzeczy, że to szacowna firma z Vicenzy je „wymyśliła”.

Osobiście zawsze ceniłem kolumny Sonusa, i to bynajmniej nie za urokliwy wygląd. Nawet jeśli nie zawsze w stu procentach brzmieniowo trafiały w mój gust, ilekroć je testowałem, zawsze dochodziłem do przekonania, że to kompletnie przemyślane zestawy, w których niczego nie pozostawiono przypadkowi. Kolumny, które miesiącami dopieszczano. Można chyba powiedzieć, że Sonusy są jak butelka naprawdę zacnego wina przy trunkach też niby dobrych, ale jednak z niższej półki.

Formalnie rzecz biorąc, Liuto jest jedną z tańszych propozycji Sonusa Fabera. Testowanym podłogówkom w czarnym lakierze fortepianowym towarzyszy klasyczna dla Sonusa odmiana drewniana (Noce), głośnik centralny (Smart) oraz zestaw kompaktowy (Monitor) – także w dwóch wykończeniach.

Budowa
Bodaj po raz pierwszy Sonus zastosował układ 3-drożny z wooferem wyraźnie oddalonym od głośnika średniotonowego. Ten pozornie nieistotny zabieg ma daleko idący wpływ na charakterystykę przetwarzania w okolicach kilkuset herców.

Liuto są średniej wielkości (dla niektórych: dużymi) kolumnami wolnostojącymi. Z wkręconymi kolcami i metalowymi listwami stabilizującymi (tył jest zbyt wąski, by był sens bezpośrednio w niego wkręcać kolce) mierzą 103 cm wysokości. Bardziej inspirująco niż front wygląda niezwykle smukły tył tych eleganckich i znakomicie wykonanych zestawów. Został, w dosłownym tego słowa znaczeniu, ozdobiony charakterystycznymi dla Sonusa terminalami głośnikowymi, oczywiście pojedynczymi. Tak jak innych Sonusów, Liuto nie da się położyć na plecach. Wyoblenia na spodzie i górze skutecznie temu zapobiegają.

Pokryty skórą front jest tak szczupły, jak tylko na to pozwala 22-centymetrowy woofer z nietypowym, wklęsłym korektorem fazy wykonanym z aluminium. Membranę tworzy stop aluminiowomagnezowy o przekroju nie stożkowym, lecz o określonej krzywiźnie (zbliżonym do ekspotencjalnego). Głośnika tego nie udało się nam wykręcić, co nie przeszkodziło w stwierdzeniu, że membrana oraz korektor fazowy są… naoliwione. Z podobnym rozwiązaniem spotkałem się po raz pierwszy. Ustaliłem także, że głośnik pracuje w średniej wielkości komorze od góry oddzielonej półką oddzielającą sekcję średniowysokotonową. Z opukiwania bocznych ścianek, pokrytych lakierem fortepianowym, wywnioskowałem, że komora nie sięga podstawy, lecz kończy się około 20 cm nad nią (tuż powyżej terminali głośnikowych). Wynikałoby stąd, że zwrotnica, zbudowana z filtrów drugiego rzędu (jak podaje producent), nie jest poddawana gwałtownym zmianom ciśnienia akustycznego, co zapobiega, albo redukuje, efekt mikrofonowania. Wspomniany woofer obciążają dwa pory BR o identycznych rozmiarach, umieszczone jeden nad drugim. Dlaczego dwa? Z uwagi na szczątkowość tylnej ścianki są dość wąskie (50 mm) – a to oznacza ryzyko powstania szumu turbulencyjnego. Ich zdwojenie zmniejsza prędkość powietrza w każdym z tuneli, a strojenie odpowiada jednemu portowi o większej średnicy. Trzeci z tuneli znajdujący się na samej górze daje ujście komorze głośnika średniotonowego. Nie ma on żadnego istotnego wkładu do przetwarzania basu, ale z pewnością przyczynia się do lepszej reprodukcji średniego zakresu częstotliwości. Podobnie jak dwa pozostałe tunele, został zabezpieczony siatką, co – jak pokazuje przykład mojego kolegi (znalazł 7 kasztanów w swojej kolumnie Monitor Audio) – ma jak największy sens, przynajmniej dla rodziców małych dzieci.

Średniotonowiec jest przetwornikiem budowanym na zamówienie w Norwegii (zapewne u Seasa). Membrana składa się… no właśnie, nie wiadomo do końca z czego. Przypomina włókno węglowe, ale podobno jest to polipropylen z włóknami tekstylnymi. Układ napędowy z dużym magnesem zapewnia dobre chłodzenie cewki (otwarta przestrzeń pod spiderem).

....
Cały tekst recenzji w Audio-Video 3/2010

» wróć